Suzette Boyer

De Verdwenen Dagen

Een splinternieuw en superspannend avontuur van Renzo, zijn zus Iris en hun vrienden Myrthe en Mike. Tijdens een schoolexcursie naar een kasteel vindt Renzo in het daar aanwezige souvenirwinkeltje bij toeval een oud dagboekje. De winkeljuffrouw wil het al weggooien omdat het sleuteltje ontbreekt, maar hoewel hij zelf niet begrijpt waarom vraagt Renzo of hij het boekje mag houden. Dat mag.
Het schijnbaar waardeloze boekje blijkt echter de sleutel te zijn tot een bizar avontuur dat Renzo en zijn vrienden terugvoert naar het Frankrijk van de veertiende eeuw, tijdens de Pest epidemie.
Langzaam maar zeker komen ze erachter dat het niet zo heel toevallig is dat juist Renzo het dagboekje heeft gevonden…

wist je dat...
er al een hele mooie recensie is van de verdwenen dagen.
je kunt 'm lezen op de pagina
'recensies' op deze website

Wist je dat...
... de abdij van fontenay nog altijd bestaat en gewoon te bezoeken is?

Wist je ook dat...
... Beaune een echt stadje is in Frankrijk? misschien ben je er zelf wel eens geweest...

En wist je ook...
... dat het kasteel waar Renzo, Mike, Iris en Myrthe samen met hun klas heen gaan tijdens de excursie,
het echt bestaande Muiderslot is?

ditjes en datjes...

tegeltjes met spellen

In weer een andere ruimte wees hij hen op de beschilderde tegeltjes die, vlak boven de vloer op de muren waren aangebracht.
Ze keken er allemaal aandachtig naar. Op elke tegel stond een spelend kind afgebeeld, zagen ze. Het één ene met een tol, de het volgende met een bal, weer nog een andere rennend achter een hoepel.
Bob vroeg de klas leerlingen of ze zich ooit verveelden. Ze knikten.
a natuurlijk, iedereen verveelt zich wel eens.
‘Nou, de kinderen van vroeger verveelden zich soms ook,’ legde hij uit. ‘Maar dan zei moeder de vrouw …’ – hij zette een hoge stem op -– : ‘… jongens, ga de kantjes er maar eens vanaf lopen.’
Hij wees op de tegels. ‘En dan gingen die kinderen tegeltjes kijken, net zolang tot ze een tegel hadden gevonden met een spel waar ze wel zin in hadden. Voilà.’ Hij maakte een danspasje, waarbij zijn buik op en neer golfde.
‘Slim idee.,’ vond meneer Braam, ‘Maar maar dan mis ik nog wel een tegeltje.’ Hij keek zoekend om zich heen.
‘Hoe bedoelt u?’ vroeg de gids verbaasd.
'Nou ...’ Meneer Braam wees naar Mike, . ‘Een tegeltje met een jongetje achter een computer. Toch, Mike?’

in de souvenir shop

Renzo en Mike waren gingen op een stenen trap gaan zitten.
Myrthe en Iris liepen naar de jongens toe. ‘Gaan jullie mee naar het souvenirwinkeltje daar?’
Met z’n vieren slenterden ze naar de shop. Achter de toonbank zat een oude dame te lezen, met een bril op het puntje van haar neus. Ze keek even op uit haar boek en knikte de kinderen toe. ‘Als ik jullie kan helpen, dan hoor ik het wel, hè?’
Ze schuifelden voorzichtig door het smalle gangpad. Langs de muren hingen houten planken met van alles en nog wat. Boeken over ridders, en kastelen en kasteeltuinen, puzzels, spelletjes, en dozen met zelfbouw schaalmodellen van burchten. Verzilverde lepeltjes in doorzichtige plastic doosjes, lagen op een bedje van blauw of rood nepfluweel te glimmen naast metalen miniatuurriddertjes. Mike pakte er eentje op om hem van dichtbij te bekijken. Best zwaar, ontdekte hij.

een chocolademoment

Eerder die avond was Petra, uit bezorgdheid om haar dochter mee op de zolder gaan slapen. Ze was stomverbaasd geweest, toen de vier kinderen zo vroeg in de middag al weer thuis waren gekomen.
‘Is alles nú al op?’ had ze lachend gevraagd. Maar bij het zien van Iris’ rood behuilde gezicht was had haar ongerust gemaakt. Iris was meteen doorgehold naar de wc gehold. , waar de anderen haar hoorden haar overgeven.
‘Wat is er aan de hand, jongens?’ Petra had van de een naar de ander gekeken. ‘Moeten we een chocolade moment inlassen?’
'Chocolademomenten,’ die hield Petra altijd wanneer Renzo of Iris problemen of ruzies hadden. Ze maakte dan altijd een grote beker chocolademelk met slagroom klaar en, ging aan de keukentafel zitten met degene die eraan toe was: ‘Nou, barst maar eens los,’ zei ze dan..’
Maar Renzo had zijn hoofd geschud en zijn schouders opgehaald. Hij was op dat moment niet in staat geweest om zijn moeder te antwoorden.

vrolijk geklede miuzikanten

Renzo, leunend leunde tegen de muur, en keek met grote ogen om zich heen. Ze waren er! Maar wáár waren ze? Ook Mike had geen idee, . Hij wees naar de poort. ‘Dat is volgens mij een stadspoort, dus we zijn in elk geval bij een stad.’ Hij duwde het geldstukje onder Renzo’s neus. ‘En ze denken dat we hier zitten te bedelen!’
Een groepje vrolijk geklede muzikanten met fluit, luit en tamboerijn, haastte zich druk pratend de poort door. De gekleurde linten die ze om hun hoeden droegen, fladderden in de wind. De bellen om hun enkels rinkelden bij elke stap.
‘Is het gelukt?’ Ook Myrthe was intussen wakker geworden en knipperde met haar ogen. ‘Zijn we terug in de tijd?’
‘Zeker weten.’ Mike boog zich naar haar toe en liet haar het muntstukje zien. ‘En we hebben al wat verdiend ook. Kijk eens!’

nog meer ditjes en datjes...

jacques le marchand

Ze pakte het zakje kruiden uit haar zak. De kramer zag het en kwam dichterbij staan.
Hij dempte zijn stem. ‘Mademoiselle Mérette, als ik zo vrij mag zijn, wees alstublieft voorzichtig met die kruiden.’
Hij wachtte even tot een groepje mensen voorbij gelopen was.
‘Er gebeuren dingen. Vreemde dingen. De Zwarte Dood maakt de mensen bang! . En bange mensen zijn gevaarlijke mensen.’ Hij sprak nog zachter. 'Heksen. Er zijn er al een paar gepakt in de omgeving. Ik kende er één van. Een doodgoeie vrouw, nooit een vlieg kwaad gedaan. En nu ...’ Hij wees naar de vuurspuwer, die opnieuw een geweldige vlam uitspuwde. ‘... de brandstapel!’
Mérette werd bleek.
De marskramer knikte langzaam met zijn hoofd. ‘Wees voorzichtig, mademoiselle Mérette!.’
Hij ging weer rechtop staan. ‘Ik ga verderop!’ Hij nam zijn hoed af. ‘Kan ik nog iets voor u meenemen wanneer ik de volgende keer voorbij kom?’
Mérette fluisterde hem wat in zijn oor.
‘Dat doe ik voor u! Lavendel. Voor tussen de kleren!’ voegde hij er luid aan toe. ‘Alleen goed voor tussen de kleren! Zo is dat.’

het dagboek...

Op dat moment viel Mike’s pennenbeker met een klap om en de pennen rolden een voor een van het bureau. Tegelijkertijd begon het dagboek als vanzelf te bladeren, alsof een windvlaag de bladzijden omsloeg. Eén blaadje pagina raakte los en zweefde langzaam naar de grond. Mike was sprong opgesprongen.
‘Shit, ik heb dat boek kwaad gemaakt!’. Hij greep Myrthe vast. ‘Zeg dat ik het niet meende, Myr!’ Tegen het boek riep hij: ‘Sorry, ik meende het niet! Het spijt me!’
Hij boog zijn hoofd op en neer, wapperend met zijn armen alsof hij een sultan begroette.
Myrthe, Renzo en Iris hadden eerst geschrokken toegekeken hoe alles het boek als vanzelf begon te bewegen, maar schoten nu zenuwachtig in de lach door Mikes’s angstige gezicht. Myrthe pakte het losgeraakte blaadje op. Had Mike het boek inderdaad beledigd, zoals hij beweerde, of...?

zoethout

De jongeman, die aan de tafel zat keek even op.
‘Wat je zegt, Eugène, . maar Maar laat me dan één keer voor ik vertrek haar naam schrijven, gewoon en om die kleine te plezieren.’
Het meisje was al naar hem toe gesprongen, maar hij stak zijn vinger waarschuwend omhoog. ‘Als ze tenminste belooft om het meteen weer te vergeten.’
Ze knikte giechelend, met haar handje voor haar mond.
‘En,’ knipoogde de jongeman, ‘‘… als ze een stuk zoethout voor me heeft.’
Als antwoord rende ze naar de strozak in een hoek van het vertrek en zocht even tussen de dunne, versleten dekens. Even later hield ze het stokje omhoog.
‘Ik heb er al een kwastje aan gesabbeld.’ Opgetogen keek ze naar hem op en gaf hem het stokje zoethout.
Armand hurkte neer bij de stookplaats van de hut en streek met zijn vlakke hand de oude as glad. Toen begon hij met de achterkant van het zoethoutstokje langzaam te schrijven. Het meisje was vlak naast hem op haar knieën gaan zitten en keek met grote ogen toe.
‘Dat lijkt wel een slang!’ wees ze toen de eerste letter in de as stond.

de flagellanten

‘Vanuit de verte was het langzame tromgeroffel te horen. Alsof een reus met trage reuzenstappen door de straten stampte. De mensen drongen naar voren om het beter te kunnen zien. Daar kwamen ze aan. : De de flagellanten. Het bovenlijf ontbloot. De bloedige striemen op hun rug. Allen hielden een gesel in de hand waarmee zij zich bij elke stap op de rug en schouders sloegen. Hun klaagzang vulde de straten en overstemde de trommelslag. ‘‘Doet boete, doet boete!’ ’ riepen ze de omstanders toe....